суббота, 19 декабря 2009 г.
Սյունիքի մարզի Սվարանց գյուղում այս խաչքարը բնությունից տրված միակ սրբավայրն է. քարը երկրաշարժի հետևանքով է հայտնվել այս դիրքում: Խաչքարի վրա պատկերված մոմե խաչն էլ բնակիչներից մեկի ձեռքի աշխատանքն է: Ներկայիս գյուղի ամենատարեց բնակչի հավաստմամբ` խաչքարը այստեղ շատ վաղուց է հայտնվել. իր պապերն էլ են այստեղ բազմիցս աղոթել:
понедельник, 2 ноября 2009 г.
<<Որ բռնել եմ, հա…>>
Ծխողներին պետք է առանձնացնել չծխողներից.
41-ամյա Յուրան առաջին և վերջին անգամ ծխել է բանակում: Պատահական էր ստացվել: Ընկերները առաջարկեցին, ինքն էլ չհրաժարվեց: Այդ օրվանից Յուրան հիասթափվեց ծխախոտից: Այսօր նույնիսկ ծխախոտի հոտը չի սիրում, բայց ակամա ստիպված է լինում հաճախ շնչել իրեն այդքան տհաճ ծուխը: <<Ընկերների շրջապատում դժվար է զերծ մնալ ծխախոտի ծուխից: Երբ ընկերներով հավաքվում ենք, առաջին բաժակից հետո բոլորը վառում են ծխախոտները: Չես էլ կարողանում արգելել>>,-ասում է նա: Եվ այսպես չծխողներն էլ անկախ իրենցից դառնում են պասիվ ծխողներ: Դրան նպաստում են նաև այսօրվա մեր քաղաքների սրճարանները, ռեստորանները, ինտերնետ ակումբները և մի շարք այլ ժամանցի կենտրոններ: Մայրաքաղաքում դեռ հնարավոր է գտնել սրճարաններ և ռեստորաններ, որտեղ ծխողների և չծխողների համար առանձին սրահներ կան: Իսկ որոշ մարզերում այդպիսիք այնքան քիչ են, որ կստացվի ամբոխի մեջից ասեղ փնտրել: Երևանում նույնպես հեշտ չէ նման ժամանցի վայրեր գտնել, բայց այնուամենայնիվ կան: Կան նաև սրճարաններ, որոնց տնօրենների հավաստմամբ ապագայում կունենան նման սրահներ:
Երևանի <<Ցենտր>> սրճարանում պատրաստվում են ծխողների համար առանձին սրահ կառուցել. <<Ես ինքս ծխող մարդ եմ, բայց տանել չեմ կարողանում սիգարի հոտը: Երբ այստեխ սիգար են ծխում, ես ցանկացած անկյունից զգում եմ: Մտածում էի արգելել սիգար ծխել, բայց ժատերը կարող է նեղանային: Անգամ դա չկարողացա արգելել>>,-ասում է սրճարանի տնօրեն Գագիկ Ասատրյանը: Նա կարծում է, որ եթե արգելի ծխելը, շատ հաճախորդներ կկորցնի. Նրանց մոտ տղամարդկանցից շատ հաճախում են նաև ծխող կանայք: <<Մինչ այսօր ծխող և չծխող հաչախորդների միջև ընդհարումներ չեն եղել: Կարծում եմ, որ եթե օդափոխությունը լավ է աշխատում, ապա նման խնդիրներ չեն լինի: Իսկ մեզ մոտ այն շատ լան է աշխատում>>,-ասում է նա:
Մինչ սրճարանների տնօրենները մտածում են սիգար ծխող հաճախորդների և իրենց եկամուտների մասին, շատերը դառնում են պասիվ ծխողներ և չեն էլ մտածում դրա մասին: Իսկ խիստ հայրիկները ահաբեկում են իրենց տղաներին. <<Նայի հա~, որ բռնեմ` սևդ կտամ>>: Միևնույն ժամանակ իրենք իսկ օրինակ չեն ծառայում իրենց որդիներին:
Յուրայի տղան 15 տարեկան է, բայց երբեք հորից նման խոսքեր չի լսել: Նա նույնպես չի ծխում:
понедельник, 12 октября 2009 г.
четверг, 24 сентября 2009 г.
Մարդասպան թագուհին
Եվս մեկ հայ բարձրացնում է Գերմանիայի դրոշը և հնչեցնում օրհներգը: Դա WBA և IBF վարկածով աշխարհի չեմպիոն Սյուզի Կենտիկյանն է: Սյուզին ընտանիքի հետ երեք տարեկան հասակում լքեց հայրենիքը և բնակություն հաստատեց Գերմանիայում: Նրա հայրը միշտ ցանկացել է, որ իր երեխաները միշտ կարողանան դրսում իրենց պաշտպանել: Դեռ մանկուց Սյուզին զբաղվել է տարբեր սպորտաձևերով: Նախ` թեթև ատլետիկա, հետո դյուդո, ջյուջիցու, կարատե և վերջում բոքս: Պատմում է հայրը.
<<Նա շատ էներգիա ուներ, և ամեն կերպ փորձում էր այն դուրս հանել: ամեն ինչ արեց, բայց բոքսը նրան ավելի շատ դուր եկավ>>:
Սյուզին 12 տարեկանից զբաղվել է բռնցքամարտով:
<<Տղաս էլ էր սպորտով զբաղվում: Մի օր եկավ ու ասեց,- պապա, ես սիրում եմ խփել: Ասեցի սիրում ես խփել, OK: Եվ ես նրան տարա բոքսի: Այնտեղ աղջիկների խմբակ էլ կար: Սյուզին մի օր եղբոր հետ գնացել էր, և մարզիչը նրան էլ էր հրավիրել մարզվելու: Այդ օրվանից նա նկատեց, որ Սյուզին կարող է այս ասպարեզում հաջողությունների հասնել>>:
Այդ օրվանից Սյուզի Կենտիկյանը զբաղվեց բռնցքամարտով: Կարճ ժամանակում նա կարողացավ տիրապետել այս սպորտաձևին: Արդեն 16 տարեկանում նա ստորագրեց պրոֆեսիոնալ ռինգ մտնելու պայմանագիրը: Դա շատ վաղ տարիք էր, բայց Սյուզին կարողացավ մեծ հաջողությունների հասնել: Պրոֆեսիոնալ ռինգում նա 30 մենամարտ ունեցավ, որից միայն մեկը պարտություն կրեց: Դրանից նա հասկացավ, որ միայն լիովին առողջ վիճակում պետք է ռրնգ մտնել:
Այսօր 21-ամյա աղջիկը արդեն ձեռք է բերել <<Մարդասպան թագուհի>> տիտղոսը:
<<Կյանքում ես նորմալ աղջիկ եմ, սիրում եմ նորաձևություն: Ինձանից պետք չէ վախենալ: Բայց ռինգում ես ուրիշ մարդ եմ>>:
Սյուզին մենամարտել է նաև տղաների հետ.
<<Երբ մի քանի տարի առաջ 3-րդ թե 4-րդ կռիվս էր, ինձ կապպա էրն դրել: Ես այդ կռվում հաղթեցի մի տղայի, բայց ոչ ոք չգիտեր, որ ես աղջիկ եմ: Երբ կապպաս հանեցին, բոլորը զարմացել էին>>:
Սյուզի Կենտիկյանը վերջին անգամ 18 տարի առաջ էր Հայաստանում: Այդ ժամանակ նա շատ փոքր էր և ոչինչ չի հիշում: Երևանում նրան ամեն ինչ դուր է եկել. նույնիսկ քաղաքում մոլորվելը:
Որպես կին բռնցքամարտիկ` Սյուզին խորհուրդ է տալիս կանանց զբաղվել բռնցքամարտով: Նա կարծում է, որ եթե կա մեծ ցանկություն, ապա պետք է այն իրագործել: Իսկ ապագայում նրա պլանների մեջ է մտնում նաև Հայաստանում կանանց բռնցքամարտի դպրոց:
пятница, 18 сентября 2009 г.
Ինձ անպարտելի չեմ համարում
Պրոֆեսիոնալ ռինգում 30 մենամարտ, 30 հաղթանակ: Եվ սա դռ անպարտելիություն չէ:29-ամյա հայորդին իր բռունցքներով գրավել է ոչ միայն Գերմանիայի, այլև ամբողջ աշխարհի սիրտը:
IBF վարկածով աշխարհի չեմպիոն Արթուր Աբրահամն ամեն հաղթանակից հետո գալիս է Հայաստան: Բռնցքամարտի արքան սիրում է իր հաղթանակները տոնել հայրենիքում:
Արթուրի վերջին հաղթանակը թուրք Մահիր Օրալի հետ էր: Ինչպես հասկացանք Արթուրի վերջին ասուլիսից, այս հաղթանակը նրա ամենակարեւոր հաղթանակներից մեկն էր.
Ձայն. “Ես չէի կարող թուրքին պարտվել: Դա ինձ համար շատ ծանր կլիներ: Եվ ես դրա համար ամեն ինչ անում էի, ավելի շատ էի մարզվում”:
Արթուրը պարտություններ չի սիրում: Նրա համար ծանր է պարտություն կրել, բայց դա նրան երբեք չի հուսահատեցնում. “Եթե ես նույնիսկ նարդի եմ խաղում, ես չեմ սիրում պարտվել: Բայց միշտ պարտվում եմ”:
Բայց չնայած նրան, որ Արթուրը ռինգում ոչ մի պարտություն չունի, այնուամենայնիվ նա իրեն անպարտելի չի համարում:
“Ես երբեք ինձ անպարտելի չեմ համարումն: Ընդհանրապես անպարտելի մարդ չկա աշխարհում: Իհարկե ցանկալի չէ պարտվել, բայց պարտությունն էլ է մարդու համար”:
Բռնցքամարտի արքան դեմ չէ նաեւ կանանց բռնցքամարտին, բայց. “Ես կողմ եմ, թող զբաղվեն սպորտով, բայց օրինակ ես չեմ ցանկանա, որ իմ կինը կապտուկներով գա տուն: Ինձ թվում ա` դա մի քիչ սիրուն չի նայվում”: Բռնցքամարտից դուրս արթուրը իրեն տեսնում է բիզնեսում: Նա արդեն որոշել է զբաղվել անշարժ գույքի եւ ինքնաթիռների բիզնեսով:
Երբ նա առաջին անգամ Գերմանիա էր գնացել, ընդամենը 50 եվրո ուներ եւ մի շարք պարտքեր: Այսօր նա նպատակադրվել է 50 տարեկանում 50 միլիոն ունենալ:
Այս ամենի համար նա երախտապարտ է Գերմանիային եւ կարծում է, որ առանց Գերմանիայի ինքը չգիտես ուր կլիներ. “Ես ինձ Գերմանացի չեմ համարում, քանի որ ծնվել են Հայաստանում, բայց ես միայն Հայաստանցի չեմ, քանի որ բռնցքամարտով զբաղվում եմ Գերմանիայում: Այն ինձ շատ բան է տվել”:
Подписаться на:
Комментарии (Atom)